Archive for May, 2012

h1

ADD Worldwide Bible Exposition hosted by Bro. Eli Soriano

May 29, 2012

UNTV37  catered the latest Ang Dating Daan Worldwide Bible Exposition through its program “Ang Dating Daan” (The Old Path) wherein people from different remote places can ask the host, Bro. Eli Soriano, the presiding minister of Members Church of God International (MCGI).

I was about to sleep that night but since I am not yet sleepy, I tune in (as always do every night) to UNTV 37 and watch Ang Dating Daan program.  The man with his colleage, in Navotas,  is asking series of question to Bro. Soriano about  “tithes”   and claiming that tithing at present is still part of God’s law and Christians must follow it. Bro. Eli give him ample time to discuss his side. As I remember, the man from Navotas cited Mathew 28:20 as he is claiming that all laws including tithing as law of Moses and law of God shall be taught in all the world.

Mat 28:20  Teaching them to observe all things whatsoever I have commanded you: and, lo, I am with you always, even unto the end of the world. Amen. (KJV)

The man from Navotas mentioned different verses that I already forgot. Anyway it will be shown to the program again.  What made me excited is the responses made by Bro. Eli in his claims.  To those who do not yet hear Bro. Eli and his preaching, laws of Moses including tithing, according to Bible is not the law that Christians must be followed, but the laws of Christ. Bro. Eli said that
member “per se” can give ten percent (10%) , or less or more than ten percent, which was according to the purpose of his heart. Bro. Eli read II Corinthians:

II Co 9:7  Every man according as he purposeth in his heart, so let him give; not grudgingly, or of necessity: for God loveth a cheerful giver. (KJV)

Bro. Eli explains that what is unlawful today is for the pastor or preacher to collect tithes from his members, because the authority to collect tithes is given to Levites and to Israelites alone and not to anybody. And the ten percent of the ten percent collected from the chidlren of Israel will be offered as well to God.

Num_18:26  Thus speak unto the Levites, and say unto them, When ye take of the children of Israel the tithes which I have given you from them for your inheritance, then ye shall offer up an heave offering of it for the LORD, even a tenth part of the tithe.

And that was law of Moses and to the children of Israel must obey.  Bro. Eli said, we are not Israelites and pastors today are not Levites. Thats was very true. Those greedy pastors even uses Bible verse to extort their members.

Mal 3:8  Will a man rob God? Yet ye have robbed me. But ye say, Wherein have we robbed thee? In tithes and offerings.
 
These pastors told their members that they rob God when they did not gave their tithes to them. What a trick?! The reason why there are many pastors who are very rich and even have they own jet plane and airport. In the Philippines, greedy pastors who love tithes very much have big mansions and millions of pesos, while their members are poor as the word poor implies.

Bro. Eli further explained that law of Moses will not justify anymore. We will justify by the law of Christ.

Act 13:39  And by him all that believe are justified from all things, from which ye could not be justified by the law of Moses.

To refute furthermore the claim of the man in Navotas saying that tithing as law of God given to Moses should be taught to all nations by citing Mathew 28:20, Bro. Eli boldly read the verse and pointed out that what will be taught to all nation as Lord Jesus Christ said to his apostles is HIS COMMANDMENTS.

Mat 28:20  Teaching them to observe all things whatsoever I have commanded you: and, lo, I am with you always, even unto the end of the world. Amen. (KJV)

Wow, that was very clear indeed!!! (clap clap clap)

Truly, the word of God written in the Scripture is as clear as crystal if its explain by the messenger sent by God himself.

For that, thanks be to Him and to God be the glory forever!!!

Advertisements
h1

From Godless To Godliness

May 18, 2012

Although they are called in different places, different time and different ways, these peculiar people of God had one thing in common.

Please visit and read their testimonies on the following links below:

http://keytothelockedbook.wordpress.com/

http://marksoftheseer.wordpress.com/

http://stewardsecretsofgod.wordpress.com/

h1

The Best Ginisang Monggo Ever

May 18, 2012

I did not eat my dinner that time as a prerequisite of that big event of my life, the day after that day, my baptism day in Apalit, Pampanga where ADD Central is located, and where baptism for near divisions took place.  With mix emotions, joy and unspeakable happiness deep within, I felt hungry than ever.

And it was lunch time, they said Bro. Eli Soriano usually prepares the food for the new brethren (newly baptized), like me. Although Bro. Eli is not around in central, for he need to left the country due to persecution of rival churches, the meal they prepare is still with Bro. Eli’s touched of love and care.  And one of the viand in the table is sauteed mung bean or “ginisang monggo” in Tagalog.   And truly speaking, it was the best sauteed monggo I ever ate in my whole life.  The ampalaya and the bagoong  that mixes the taste of bitterness and saltiness is perfect in my hunger. I requested for another saucer of ginisang monggo to the sister-in-charge who accommodating us.

The preacher that prepares everything for the brethren from material meal to spiritual food he shares to us every gathering is unequaled, and we are very proud of him he feed us in the right time, all the time.  If he give his best in this simple vias, like ginisang monggo, how much more in fulfilling his task as sent messenger of God.

I always be thankful to the Creator of heaven and Earth for sending this man to us.

h1

Ang Tsinelas

May 17, 2012

Sino ba ang hindi nasasabik sa isang bagong tsinelas o sapatos?

Nakita ko sa cellphone images ang larawan na ito, naisipan kong gawan ng blog habang naghihintay ako sa kinauupuan ko ngayon.Napansin kong sira na at tunay na luma na tsinelas na ito na suot niya.  Pero alam ninyo ba na hindi ko naririnig na nagrereklamo ang anak ko kung ilang beses man mapatid ang tsinelas niya.  Sa ganitong mga pagkakataon, nasuusal ko ang pasasalamat sa Dios.  Dahil sa murang isipan ng mga batang ito, hindi sila lumalaking materyalista, bagamat mayroon silang mga munting hiling, naghihintay sila kung kailan mo ito ibibigay sa kanila.

Baka kaya kinunan ito ni Denise para marealize ko na kailangan nang palitan ang kaniyang sapin sa paa.  Ito naman kasi ang nagiging problema ko, iyong mga simpleng bagay na ganito, palagi ko nakakalimutan na bilihin.

Kahapon, natuwa naman ako at ibinili pala siya ng kaniyang Ama ng bagong tsinelas na nagkakahala ng P70 sa palengke.  At masaya-masaya na ang bata sa simpleng bagay na iyon.

Kasimplehan ng buhay, iyan ang nais kong ipamaan sa aking mga anak. Dahil ang mga bagay na nasa paligid ay lilipas at hindi madadala sa libingan kaano pa kaimportante iyan.

 

 

h1

Bigay ng Dios

May 17, 2012

 

Hindi ka man mabigyan ng maraming materyal na bagay sa mundong ito na pinagkakaabalahan ng maraming tao sa ngayon, sapat na mabigyan ka ng ganitong biyaya mula sa itaas na nagsisilbing kasiyahan ng iyong mga araw sa mundo.

Sila ang mga anak natin na nagiging dahilan ng ating pagpupursigi sa buhay.  Nagbibigay kasiyahan sa mga araw ng iyong kalungkutan.  Ang kanilang mga simpleng tawa at walang-muwang na usapin na lumalabas sa kanilang bibig, ay kasiyahan na sa ating mga magulang. Sinabi ng mga manunulat sa atin, ang ating mga anak ay kayamanan.  Hindi ko mapagtanto kung paanong sila ay naging kayamanan sa murang isipan ko noon.  Pero nang makita ko sila, tunay na sila nga ang aking mga kayamanan.  Ang mga papuri at di-papuri sa kanila ay tagos sa ating mga magulang.

Nakakapagtaka na nga lamang ang ibang mga magulang na pagkatapos magpakasarap sa kama at makabuo ng bata ay papatayin sa sinapupunan pa lamang, kundi man ay itatapon sa mga basurahan kung ang bata ay hindi nakuha sa mga gamot pampalaglag.  Anong konsensiya meron ang mga taong ito na hindi ba nila nalalaman ang kaakibat na responsibilidad ng bawat ungol sa dilim.  Malaking at matagal ng isyu sa ating lipunan ang mga bagay na ito, ana anopat’ marami nang programa ang ipinalabas ng ating gobyerno upang masugpo kung hindi man ay mapaliit nag bilang ng gnaintong kaso.  Ngunit, sa paglipas ng panahon, ang problema ng teen-age pregnancy at abortion sa bansa ay lalong tumitindi at ano pa’t pabata ng pabata ang mga involve dito.

Kung paanong ang maraming mag-asawa ay nasasabik na mayakap ang kanilang parating na anak, ngunit hindi mapagkalooban, heto naman ang mga iresponsableng mga magulang na walang pakialam sa kanilang mga anak, at iaanak pa.  Ang kahirapan ba ang dapat isishin sa mga bagay na ito o ang kawalan ng kaalaman patungkol dito.  Hindi ko sinasabing sagot ang RH Bill sa hinaing na ito ng ating bansa, ngunit ang kaalaman hindi para murang isip na katulad ng nakasaad sa RH bill ang sinasabi, kundi sa munting tahanan natin dapat magsimula ang kaalaman at ipiaunawa ang responsibilidad sa maagang pag-aasawa at wala sa panahong pag-aanak.

Kung tayong mga magulang ay hindi alam ang mga bagay na ito, paano pa nga malalaman ng mga maliliit nating anak. Kaya nga sabi ay ituro mo sa bata ang dapat niyang lakaran di ba para pag siya ay tumanda ay hindi niya hiwalayan, sabi sa Biblia ay ito:

Kawikaan 22:6 Turuan mo ang bata sa daan na dapat niyang lakaran, at pagka tumanda man siya ay hindi niya hihiwalayan.

Kaya nga, ang bigay ng Dios sa atin ay ating alagaan ng higit, turuan ng mga dapat na naayon sa utos ng Dios para magsilaki silang may takot sa Dios at hindi liabilidad ng lipunan.  Umpisahan natin sa ating mga sarili, mga magulang, tayo mismo dapat ang mauna na makaalam ng kung ano ang dapat at kung ano hindi dapat, upang sa ganoon ay may maituro tayo sa ating mga anak, at sila naman sa kanilang magiigng mga anak.

 

 

h1

Nay, mahal na mahal kita.

May 14, 2012

Hindi ko na mabilang kung ilang beses ko siya nabigyan ng katuwaan at mga sama ng loob, pero wala naman akong masyadong natatandaan na nagcomplain siya sa kasalukuyang buhay niya.

Galing siya sa isang mahirap na pamilya, tatlo silang magkakapatid, ngunit maliliit pa lamang sila ay nagkahiwa-hiwalay na.  Grade one siya nang mamatay ang ama niya dahil sa sakit na tuberculosis, dahil na rin sa hirap ng buhay, kaya nagkasakit ang kanyang ama.  Solo silang isinulong ng kanyang ina na ilang taon palang nawawala ang kayang ama ay pumanaw na rin dahil din sa sakit.  Bago pa man ito mawala sa mundo ng tuluyan ay ipinakasiyo niya silang tatlo sa kaniyang mga kamag-anak, dalawang kapatid niyang lalaki sa Ilocos at siya (panganay) ay natira sa kaibigang matalik ng kanyang ina sa Pasay.  Mula noon, hindi na niya nakita pa ang kaniyang dalawang kapatid na lalaki.  Pinag-aral siya ng kumupkop sa kaniya ngunit hindi siya nakapgtapos man lamang ng elementarya.  Naging kasa-kasama siya ng mga kamag-anak ng tinuluyan niya sa pagtitinda sa palengke hanggang sa tumigil na nga siya sa pag-aaral.  Sa hindi nakapag-aral na tulad niya, naging simple lang ang buhay, ang buhay niya sa Maynila. Sa edad na disinueve ay sinuong niya ang buhay may-asawa.  Hindi madali, dahil sa murang edad, pinag-aralan niyang makisama sa mga magulang ng kanyang napang-asawa at sa mga kapatid nito.  Palibhasa’y wala naman masyadong alam sa buhay, naging taong-bahay siya,  naging katulong sa aasikaso sa bahay at sa pagtitinda ng kanyang biyenan. At sa matandang bahay niya isinilang ang tatlo niyang anak, ang ika-apat ay na nag makalipat na sila ng bahay ilang kilometro sa lumang bahay.

Kung ang ibang mga kananayan as paligid ay nagahanap-buhay din para tulungan ang kanilang mga asawang lalaki, ang aking Ina ay nanatiling kasama naming apat.  Siya ang bahala sa lahat ng aming kailangan mula sa aming pagkagising hanggang pagtulog.  Ang maliit na kinikita ng aking ama, na minsan ay karpintero, minsan ay mangignisda, minsan ay mason, ay pinagkakasya niya sa pagkain at sa aming pag-aaral.   Palibahasa mga bata pa kami, hindi namin alam ang mga problemang nasasagupa ng aking Ina para lamang mapagkasya ang lahat at maging maayos kami.  Habang lumalaki ako, naging mapaghanap ako sa kalinga ng isang magulang.  Naging mapagtanong bakit mahirap lang kami? Bakit hindi ako tinuturuan ng aking mga magulang pagdating sa assignments? Bakit konti lang ang baon ko sa skul? At napakarami pang bakit na hindi ko nai-voice out.

Hindi ko alam kung sisihin ko ba ang kahirapan kung bakit hindi ako masyadong showy pagdating sa pagmamahal ko sa aking mga magulang, o baka dahil hindi rin sila ganun sa akin.  Naisip kong naging sapat na siguro sa kanila ang mapakain kami sa araw-araw at mabihisan at maipasok sa eskwelahan at makapagtapos hanggan kanilang kaya.  Iyon na siguro ang depinisyon nila ng pagiging responsableng mga magulang.  Pero sa kabila ng lahat ng mga iyon, heto kaming magkakapatid, maayos namang nagsilaki at may mga sarili na ngang pamilya.   May maayos na pagsasama bilang magkakapatid, walang problemang malaki at bukas ang komunikasyon sa isat-isa.

Sa paglipas nga nang panahon napag-unawa ko na bagamat’ hindi ako naging kuntento sa pagiging magulang nila sa akin, naisip kong mali pala ako, dahil sa mga pagkakataong madami nandoon sila upang iparamdam ang kanilang pagmamahal at suporta. Sa tuwing kami ay may sakit, palagi silang puyat at ikot kung paano makakahanap ng pambili ng gamot. Sa tuwing darating ang pasukan sa eskwela, nagahahanap ng maipambibili ng gamit sa eskwelahan.  Sa tuwing walang maipang-ulam, ang aking ama ay lumulusong sa ilog upang manghuli ng isda sa kalagitnaan ng gabi.  At palibahasa kami ay apat, kahit na sila ay walang makain basta kami ay mabusog lamang, nagtitiis sila. At marami pang iba na hindi ko na lang nabigyan ng atensyon noon.

At ngayon nga na ako naman ang nasa kalagayan nila bilang magulang, nais kong maramdaman nila ang contentment bilang isang anak sa kanila.  Tunay na malaki ang nagagawa ng materyal na bagay para maiparamdam mo ang bagay na iyon kahit sa kanino pang tao.  Ang problema uli, wala ako ng materyal na bagay na iyon.  Pero sabi ko sa sarili ko, hindi ko man sila mabigyan ng magadang bahay, ng sasakyan, ng kung ano-anong pangangailang personal, ang simpleng yakap at halik sa tuwinang nagkikita-kita kami ay makasapat na sana para maiparamdam ko ang aking pagrespeto at pagmamahal sa kanila.  Na palagi ko ring itinuturo sa aking mga anak.  Hindi malayo ang aming bahay sa kanila, araw-araw kaming nagkikita, at sa bawat araw na ibinibigay ng Dios sa akin at sa kanila, I make it sure na nabati ko sila ng magandang umaga at nahagkan sila sa kanilang noo o pisngi.  At sa aking pag-uwi mula sa trabaho ay nagpapakita ako sa kanila at binabati silang muli ng magandang gabi sabay haplos sa kanilang mga buhok.  Kapag hindi mo talaga nakasanayang gawin iyon, parang nahihiya kang gawin, pero kailangang gawin, sa paraang iyon ko lang maipaparamdam na mahal ko sila.  At sa totoo lang, nakikita ng aking puso na may tuwa sa kanilang puso sa ganoong gestures.

Bukod pa rito ang walang patid kong pananalangin sa Dios patungkol sa kanila.  Walang presyong katumbas ang bagay na ito, at mula sa isang anak na nagmamahal, naniniwala akong dinidinig ng Dios ang aking mga panalangin.

Hindi ko man siya batiin ng happy mothers day sa tuwing magcecelebrate ng mothers day ang maraming tao, para sa akin araw-araw dapat ipakita mo sa iyong Ina kung gaano siya kaimportante sa buhay mo. Hindi lang sa isang araw, kundi sa lahat ng araw na ipinapahiram ng Lumikha sa lahat. Isa pa ipinagpapasalamat ko sa Dios na mayroon akong Ina na mapagmahal.

Salamat sa Dios!